Omring Vitaalteam Ergotherapeuten, fysiotherapeuten en logopedisten
revalidatie behandeling fysiotherapie
behandeling therapie
behandeling vitaalteam

Soms treffen we bijzondere mensen, met bijzondere verhalen. Hier het verhaal van mevrouw Spierdijk.

Vitaalteam > Verhaal mevrouw Spierdijk

Verhaal mevrouw Spierdijk

‘Ik put kracht uit de mensen om me heen’

Stel, je belandt als dertiger in een rolstoel door een spierziekte. Twintig jaar later kun je na drie hersenbloedingen alleen je linkerhand nog maar bewegen. Je ziet slecht en hebt moeite met praten. Dan zou je weleens diep in de put kunnen raken. Maar dat geldt niet voor Edith Spierdijk (56). “Dankzij de lieve mensen om me heen heb ik de kracht en moed om te blijven vechten.”

“Mijn zoon van negentien vroeg laatst of hij de afwas voor me kon doen. Dat vond ik zo lief! Vroeger was hij net als de meeste pubers niet te bewegen om te helpen in de keuken en nu biedt hij uit zichzelf aan om schoon te maken... Een andere keer poetste hij spontaan mijn bril. En elke week komt hij op zondag bij me eten. Maar ook van mijn oudste zoon kan ik enorm genieten. Die staat soms opeens naast mijn bed. ‘Mam, ik moet je even wat vertellen’, zegt hij dan. En dan krijg ik meestal een verhaal te horen waar ik vrolijk van word.” Ook Ediths broer en haar vriendinnen laten hun gezicht vaak zien. “Gisteren stond er nog een vriendin voor mijn neus met gevulde koeken. ‘Kan ik hier koffie krijgen?’, riep ze. Gezellig, hoor.”

Strijdlustig

Voor Edith zijn dat de momenten waarop ze zich realiseert: hier doe ik het allemaal voor. “Natuurlijk heb ik het erg moeilijk gehad, maar inmiddels ben ik een vechter geworden. Ik kom er, hou ik mezelf telkens voor. Gewoon mijn best blijven doen. Anderen nemen zich op 31 december voor dat ze het jaar erop stoppen met roken, ik zeg tegen mezelf dat ik dit of dat moet kunnen”, vertelt ze. “Meestal gaat het om kleine dingen, die voor anderen niets betekenen maar voor mij een grote overwinning zijn. Zo kan ik tegenwoordig mijn koffie zelf inschenken en opdrinken. Dat doe ik allemaal met die ene hand, die ik getraind heb.”

Heftige gebeurtenissen

Rond haar 35ste kreeg Edith last van haar knieën. Ze dacht dat het slijtage was, net als bij haar oma en moeder. Maar de fysiotherapeut waarschuwde haar: er is meer aan de hand. Ze ging de medische molen in en uiteindelijk bleek dat ze de Ziekte van Strümpell had, een spierziekte. Ze kon steeds moeizamer lopen en uiteindelijk werden haar benen gevoelloos. Ze brak haar heup en belandde in een rolstoel. Haar ex had het daar zo moeilijk mee dat hij in 2010 na dertig jaar huwelijk van haar scheidde. Ze woonden in eerste instantie nog wel samen in hun verbouwde boerderij in Julianadorp: zij in het aangepaste voorhuis en hij in het achterhuis. De ene zoon zat bij mama en de ander bij papa. Toen kreeg Edith op een kwade dag ook nog haar eerste hersenbloeding. Hetzelfde jaar volgden er nog twee. “Je kunt wel zeggen dat 2013 mijn ongeluksjaar was, want er werd ook nog ontdekt dat aan mijn hersenstam een kluwen van lekkende bloedvaten kleeft. En ik kreeg last van ernstige oorsuizingen. Kortom, alles kwam tegelijk.” Ze revalideerde drie maanden in Heliomare en daarna een paar maanden in Den Koogh, een locatie van Omring in Den Helder. “De medewerkers waren bijzonder aardig voor me, maar toch voelde ik me er niet zo thuis. Ik had geen aansluiting met de andere bewoners, die veel ouder waren. Zoals mijn buurvrouw van 93 die doof, vergeetachtig en slechtziend was. Ze sprak me steevast aan met ‘jongen’. Daarom wilde ik ontzettend graag naar huis, een nieuw huis zelfs.” Vrienden en familie hadden ondertussen Ediths nieuwe flat ingericht. Ze was nieuwsgierig hoe het eruitzag. “Ik was dolblij toen ik hier kwam. Daardoor viel het verschrikkelijk tegen toen bleek dat het niet lukte om alleen te wonen. Het kon echt nog niet, want ik stootte me overal en de stap naar een nieuwe situatie was te groot. Mijn wereld stortte in, ik was enorm verdrietig. Terug in Den Koogh had ik echter een bijzonder gesprek met een verpleegkundige. Ze hield me voor dat ik met hard oefenen toch een heel eind kon komen. ‘Blijf vechten’ zei ze, ‘geef nooit op!’ Ik zette de knop om: ik ging ervoor. En het is me gelukt.”

Praten, praten, praten

Het klopt inderdaad. Wie Edith bijvoorbeeld een half jaar geleden sprak had haar niet kunnen verstaan, terwijl ze inmiddels met veel humor een goed verstaanbaar interview van een uur kan houden. “Ik kreeg in het begin logopedie, maar nu oefen ik door zo veel mogelijk te praten.” Om behalve haar tong en gezichtsspieren ook haar hersenen in beweging te houden, kijkt ze naar het Journaal of een actualiteitenprogramma. Wat erg helpt is dat ze goede hulp van Omring krijgt en dat ergotherapeute Kelly samen met fysiotherapeute Renée allerlei zaken voor haar regelt, vertelt ze. ’s Morgens komt er een Omring-medewerkster die haar uit bed tilt met een lift en haar wast. In de douche staat er een douchestoel klaar. Met de elektrische rolstoel, die trouwens in oktober voor een iets sneller exemplaar wordt vervangen, beweegt ze zich door haar aangepaste keuken of huiskamer. Sinds kort kan ze – ook dankzij Kelly en Renée – via een automatisch openende deur naar buiten om van de zon te genieten. Tussen de middag wordt ze verschoond, omdat ze door de hersenbloedingen incontinent is geworden. ’s Avonds krijgt ze een warme maaltijd en wordt ze weer verschoond. Aan het eind van de dag helpt een medewerkster van Omring haar in bed. Zijn er nog verbeteringen mogelijk bij Omring of andere organisaties? Het blijft voor het eerst stil. “Ik zou het niet weten.” Echt niet? “Nee hoor, ik wil Omring, de gemeente Den Helder en dokter Rümke juist een compliment maken.”

Maak een afspraak

Maak snel een afspraak via 088 - 206 89 10
of vul hier het contactformulier in.

Vraag het ons Omring Vitaalteam 088 - 206 89 10

Ontdek wat Omring Vitaalteam voor u kan betekenen